ERROR Jaren geleden kreeg ik een wereldbol. Zo'n plastic ding met een lampje. Daarop zag ik dat Mongolie echt bestond, en dat Ulaan Baator de hoofdstad was. Ja, Mongolie dus. Het stond al heel lang op mijn verlanglijstje. Al jaren. Een groot, wijds land, een erg gastvrij nomadenvolk, ruige klimaat, het land van Genghis Khaan, een land dat wereldgeschiedenis heeft geschreven, het land waar ik al veel over gelezen had, en dat ik nu eens echt wilde zien. Vanuit Ulaan Baator vlogen we naar het westen van Mongolia, het Altai gebergte in op de grens met Rusland, China en een stukje verderop Kazakstan. In dit deel van Mongolie vinden we het Kazakse deel van de bevolking. Vanuit Khovd begon het eerste deel van de trekking met een verkenning van het gebied rond Tsambagarav Uul. Hier hebben we eerst 4 dagen rondgetrokken, een deel van deze berg beklommen. Hier was ook de eerste kennismaking met de gastvrijheid van het Nomadenvolk. In de Ger kregen we de bekende (zoute) melkthee. Het is natuurlijk even wennen, maar na verloop van tijd leer je het wel drinken. Als we tijdens onze trekking een Ger passeerden kwamen regelmatig kinderen naar buiten met een kannetje heerlijke koude yoghurt. Wat een gastvrij volk. Mensen waarmee je nauwelijks kunt praten, maar waarvan je direct voelt hoe vriendelijk, nieuwsgierig, gastvrij en trots ze zijn. Een vrouw die laat zien dat ze een medaille heeft gekregen omdat ze de beste kudde schappen heeft, een man die met een adelaar op marmotten jaagt en vol trots zijn vogel komt laten zien, een groep ruiters die in de hoop op meer regen offers heeft gebracht en daarna een paardenrace houden, een oude man die wil ons wil laten zien dat hij nog steeds de marathon zou kunnen lopen. Na de trekking in Tsambagarav gingen we verder naar Bayan Olgii, het nationale park rond Tavan Bogd in. Een 8 daagse trekking, langs een groot meer, en dan van zuid naar noord een doorsteek door de bergen, de oversteek van de pass op 3450m, afdaling over sneeuw en ijs met touwen, pickels en daarna door naar het Tavan Bogd basecamp. Het Mongolie waar wij zijn geweest bestaat uit uitgestrekte grasvlakte waar paarden, schapen, kamelen rustig rondgrazen, uit rotsen, besneeuwde bergen en een paar stevige rivieren. Tijdens onze trekking hebben we veel gelopen, af en toe in een Russische 4wheeldrive "busje" rondgereden, en zelfs de onvermijdelijke Mongoolse paarden konden niet ontbreken. Na de trekking weer met de Antonov van Miat terug naar Ulaan Baator waar we aanwezig waren op het tradionele Naadam Festival, een nationaal sportfestival met veel traditie, ceremonie en natuurlijk sport, Mongools worstelen, Paardrijden, Boogschieten maar ook "enkelbeen-schieten", een soort vreemd soort "luchtsjoelen". Mongolie is een land dat door toerisme nog vrijwel niet ontdekt is, en zeker in het westen van dit grote land is nog veel te ontdekken. Een echt ver- en vreemd land, waar dingen soms gewoon anders gaan, en daarom juist erg leuk dit van zo dichtbij te beleven. Een land waar je geweest moet zijn om te begrijpen waarom je er naartoe moet.